Een herinnering om mezelf te omarmen zoals ik altijd al ben geweest
Door Berbera Broekhuijse MSc
Een simpele opdracht mondt uit in een grote error. Hoe krijg ik het voor elkaar? Nou, dat zal ik je vertellen. Tijdens een opleidingsdag stelde ik een vraag over de leerstof, in dit geval over Sechmet. Ik wilde weten wat het was (en eerlijk gezegd was ik nogal sceptisch). Vervolgens was het antwoord op mijn vraag dat ik dit in voor de groep moest uitzoeken en als ik het wist dat ik dit in de groepsapp kon delen. 'Niet echt moeilijk' zou je kunnen denken, maar voor mij wel.
Mensen die me een beetje kennen, voelen het mogelijk al aankomen en kunnen denken: ´Ja hoor, die duikt weer de literatuur in; bestelt boeken, keert het internet binnenste buiten en wil alle kennis over het betreffende onderwerp binnen de gestelde tijd (in dit geval vier weken) opdoen, zodat vóór de volgende bijeenkomst de vraag beantwoord is´.
Deze mensen hebben volkomen gelijk, want zo geschiede. In ongeveer twee weken tijd begon ik aan verschillende boeken, deed ik uitgebreid onderzoek op het internet en belandde ik van het ene aanverwante onderwerp in het andere.
Mijn blikveld werd aanzienlijk vergroot. Als een spons nam ik de informatie tot me. Hoe meer ik ontdekte, hoe groter ik de uitwerking wilde maken. Op dit moment was ik bezig met het maken van een compleet lesprogramma. Nou ja, zeg maar gerust gehele module. De leraar in mij kwam duidelijk naar boven.
Wat ik aan kennis opdeed werd zo'n complexe materie, dat ik niet meer in staat was om een simpele uitleg te geven op de vraag. Dit was het moment waarop ik besefte dat ik vast liep. Van een simpele opdracht wist ik een megaklus te maken, wat overigens ook een mega onrealistische klus was geworden.
De verkregen informatie dwarrelde als vallende blaadjes door mijn hoofd heen en stormde lang na. Daarnaast voelde ik een grote verantwoordelijkheid op me drukken, omdat ik echt met iets wilde komen. Ik wilde de groep iets brengen; iets wat zij konden ontvangen. Ik ervoer dat ik de plank volledig missloeg en dat dit niet de weg was die ik moest gaan. Waarom was ik niet gewoon in staat om de vraag op een simpele manier te beantwoorden?
Teleurgesteld in mezelf besloot ik om de theorie te laten voor wat het was. In mijn hoofd voelde ik geen ruimte meer en ik besloot om los te laten door met mijn handen aan de slag te gaan. Het huis opruimen, mijn praktijk aankleden, in de tuin aan het werk, gezellige tijd met vriendinnen beleven en mediteren.
In deze flow werd ik na ongeveer anderhalve week bij het ontwaken wakker met de gedachte: 'het enige wat ik hoef te doen, is mezelf te omarmen zoals ik altijd al ben geweest' met daarbij een duidelijke opdracht dat het tijd is om uit te stappen in deze wereld door een helende hand uit te reiken naar degene die dit nodig hebben, en hen een zalving voor de ziel te geven, zodat een ieder die wil innerlijke heling kan ontvangen!
Na verdere meditatie kreeg ik een aanvulling op de zin, namelijk: 'zodat anderen kunnen herinneren wie zij zijn.'
Het enige wat ik hoef te doen, is mijzelf te omarmen zoals ik altijd al ben geweest, zodat anderen kunnen herinneren wie zij zijn.
Deze realisatie kwam bij me binnen van top tot teen, want ik voelde wat dit inhield voor mij. Normaal gesproken zou ik nu als eerste een kennisoverdracht aan je willen geven van de opgedane theorie, maar ik realiseer me - door te luisteren naar mijn lichaam - dat ik dit nu niet moest doen. Het is niet voor niets dat ik tijdens het lezen in de boeken over Sechmet (de godin met leeuwenkop uit het oude Egypte) vastliep. De titels van verschillende boeken over Sechmet, bleken niet specifiek over Sechmet te gaan. De informatie was voor mij niet bevredigend en door het 'zoeken' naar het antwoord kwam ik op allerlei uiteenlopende informatie uit. Informatie die eigenlijk niet direct over Sechmet ging, maar wat op dat moment mijn interesse wekte. Een voor mij vreemde uitkomst, en wat vanuit mijn wetenschappelijke achtergrond niet goed is te bevatten. Is mijn lichaam nu sterker dan mijn verstand? Viert de theorie om dit moment geen hoogtij, maar de praktijk? Inderdaad, het is de ervaring die op dit moment gedeeld wil worden; lichaam en ziel tezamen. Daarom zal ik de ervaringsgerichte kennis die ik heb opgedaan tijdens dit proces met je delen, in de wetenschap dat jij hier sterker van kunt worden.
De kennis die ik vanuit het veld doorkreeg, is dat Sechmet voor iedereen anders kan uitwerken. Voor mij persoonlijk is Sechmet de realisatie van de lichttaal die ik spreek; een oeroude zielentaal die ik al bij me droeg vanaf mijn geboorte, waarbij ik 17 jaar geleden, rond mijn 25ste levensjaar, een uitstorting van had ontvangen - en alles wat daarbij behoorde - maar op mij wachtte; sluimerde. Hiermee bedoel ik dat wat ik had ontvangen, niet kon laten ´zijn´ omdat ik dit stuk in mij niet volledig kon omarmen. Ik vond het raar. Vreemd. Ik was vooral bezig met wat andere mensen van en over mij konden gaan denken. Terwijl dat deze taal door mij heen gesproken wil worden; door mij heen gehoord worden; door mij heen gevoeld worden. Om als een helende waterval door mij heen te stromen om anderen te bereiken. Sechmet is voor mij degene die mij herinnert te zijn wie ik altijd al ben geweest. Bij het ontvangen van deze opdracht, voelde ik dit in mijn baarmoeder. De plek waar al het leven begint! Daar waar ik werd gevormd! Maar jij ook! Ik heb tijdens dit proces mogen ontvangen (gezien) dat een baarmoeder een krachtplek is; een plek waar heling plaatsvindt; een plek waar je je geborgen mag voelen; een plek waar je gedragen mag voelen; een plek waar alles wat jij nodig hebt al bij je is en in besloten ligt.
Ook jij hebt specifieke gaven, en ook jij hebt deze al ontvangen. Het is alleen de kunst om te herinneren wie je bent.
Had ik de plank misgeslagen? Nee, integendeel! Het was mijn lichaam dat aangaf wanneer het theoretische gedeelte genoeg was. Ik hoefde niet iets af te maken of te presteren. Het was goed. Door naar dit signaal te luisteren kreeg ik de tijd om de verkregen informatie te laten bezinken om tot de ontdekking te komen dat wat ik zocht al in me zat en door mij heen kon leven.
En zo werd tegelijkertijd mijn eerste artikel, én eerste gedicht geboren.
Het enige wat ik hoef te doen is mezelf te omarmen zoals ik altijd al ben geweest, zodat anderen kunnen herinneren wie zij zijn.
Overdenking
- Wat herken je bij jezelf in dit verhaal?
- Hoe zie je dat terug in jouw leven?
- Welke boodschap haal je hieruit?
- Wat wil je hiervan meenemen?
- Hoe ziet dat eruit?
Gedicht 'Mezelf omarmen'
Ik moest aan iets denken, aan iets wat ik had,
maar vervolgens kon ik het niet vinden.
Toen ik besefte dat het er altijd al was,
kreeg het een gracieuze vorm.
Berbera Broekhuijse, 31 maart 2026