Een ontdekking van een patroon
Door Berbera Broekhuijse MSc
'Story of my life', hoor ik mezelf zeggen. Ik realiseer me direct dat ik op iets stuit wat vaker gebeurt. Een patroon. Ik refereer nu niet maar mijn levensverhaal, maar iets in mijn leven dat zich lijkt te herhalen. Steeds in een andere vorm, maar zich opnieuw afspeelt. Dat dit nu gebeurt, net na de publicatie van mijn vorige artikel 'Let it be', maakt dat ik moet glimlachen. Het gaat namelijk wederom om een titel van een lied. Opzichzelfstaand niet zo gek, maar ik ben helemaal niet zo goed in het onthouden van namen van liedjes. Haha, wat bijzonder in het kader van patroonherkenning.
In mijn geval gaat het om een patroon waarbij een ander mijn lot lijkt te bepalen door een (on)bewuste actie. Acties die onrechtvaardig voelen, omdat de dingen die gezegd worden niet met de werkelijk overeenkomen én waar andere betrokkenen het voor waarheid aannemen en daarin meegaan. Ik verbaas me over het gemak dat dit lijkt gaan. Ook voelt het onmachtig, omdat ik in deze situaties geen controle kon uitoefenen op de situaties omdat iemand de toon heeft gezet waar anderen in zijn meegegaan.
Ik zie en voel de link naar mijn jeugdtrauma waar ik in het artikel 'Als de pijn blijft' over schrijf. Er is iets in beweging gezet wat verder uitgewerkt wil worden. Tsjonge, wat gebeurt hier? Ik voel me boos! Boos op onrecht dat wordt aangedaan. Boos op het onmachtige gevoel dat erbij komt kijken. Meerdere situaties uit mijn leven zie ik voorbij komen, met ditzelfde thema.
Wat opvalt is dat ik steeds verder terug in de tijd raak. Alsof er een aaneenschakeling van situaties met hetzelfde thema aan elkaar worden gelinkt.
Zoals omschreven in het artikel 'Als de pijn blijft' voelde ik mij - bij het doorvoelen van het verdriet - naakt, eenzaam en in de steek gelaten. Het gevoel dat iemand me ten schande zet waar het publiek me kan zien en waarbij ik niet voor mezelf kon opkomen. Een moment waarop ik het liefst wilde verdwijnen. Het verdriet kwam naar de boven. Het werd zichtbaar. Voelbaar. Het mocht gevoeld worden. En als ik teruglees wat ik zojuist heb geschreven, voel ik me op dit moment ook naakt, maar dan meer in de zin van kwetsbaarheid door open te zijn over wat mij is overkomen.
Tegelijkertijd ervaar ik dat het tijd is om me uit te spreken. Nu, ongeveer twee weken later, is merkbaar dat het verdriet ruimte maakt voor boosheid en nu ik dit aanga, voel ik diepe boosheid. Ik ben boos op deze mensen. Ik voel me door hen verraden, in alle situaties. Misschien is dat het wel. Een gevoel van verraad. Mijn vingers gaan te keer op het toetsenbord. Ik schrijf van mij af. Alles wat ik kwijt wil, vloeit uit mijn handen. De woorden blijven stromen. Het voelt intens. Emotioneel. Rauw.
Ik haal diep adem. Ook dit hoort bij het doorleven van de situatie én ik kies ervoor om het proces dieper aan te gaan. Er ontstaat helderheid. De rode draad - het thema in mijn leven dat doorbroken dient te worden - is zichtbaar geworden.
Nu ik deze boosheid voel en het er laat zijn - want echt dit zo fijn dat het bestaat - kan wat vast zat verder getransformeerd worden. Ik voel dat het me lukt om het te kanaliseren. Mijn woede en verdriet zet ik om dienstbaarheid. Het lukt me om dit om te zetten in kracht!
Waar ik aan het begin van dit proces voelde dat ik vast zat, merk ik nu dat de energie weer stroomt.
Overdenking
- Welk thema komt bij jou steeds terug?
- Welke les zou je daarbij kunnen passen?
- Welke rode draad wordt zichtbaar?
- Wat staat je mogelijk te doen?
- Hoe zou je dit aan kunnen pakken?
Story of my life
Daar waar een patroon zichtbaar wordt gemaakt en verwoord kan geraken,
kan er licht schijnen op die plek wat een ziel meer doet ontwaken.
Berbera Broekhuijse, 04 juni 2026