Een ontdekking van pijn die doorvoeld wil worden
Door Berbera Broekhuijse MSc
Wat is er toch met me aan de hand? Ik voel me verdrietig, een beetje terneergeslagen en kan moeilijk de focus houden door een trekkend gevoel in mijn voorhoofd. Het leven gaat door, maar voelt moeizamer dan eerder. Dagen probeer ik het gevoel te onderdrukken, maar dit worden weken en uiteindelijk worden dit maanden. Het gevoel gaat niet weg. Verre van dat. Het lijkt steeds meer naar de voorgrond te bewegen.
Ik besluit om tijd te nemen voor mezelf. Alleen voor mijzelf. Dit besluit alleen al voelt pijnlijk. Het woord 'alleen'... Ja, dat triggert wat. Ik wil niet alleen zijn. Ik wil afleiding. Dat is wat ik opmerk. Maar ik voel dat ik het moment daar is om toe te geven aan de stilte, aan hetgeen wat gehoord wil worden.
Daar zit ik dan.
Helemaal alleen.
Alleen in de tuin.
Verscholen.
Ik geef me over aan wat is.
Ik kijk naar het prachtige groen in de tuin.
Ik kijk naar de bloemen die bloeien.
Ik hoor de vogels fluiten.
Het is duidelijk lente.
Ik voel de zon op mijn huid.
Ik voel de warmte.
Ik ben aanwezig.
Ik neem waar.
Door waar te nemen begin ik mijn lichaam beter te voelen. Ik voel dat er pijn in mijn lichaam aanwezig is. Het is pijn in mijn hart van verdriet. De tranen voel ik achter mijn ogen staan. Als ik het spoor verder volg, leg ik ineens het verband tussen het trekkende gevoel in mijn voorhoofd en deze pijn. Het is verdriet. Verdriet dat mijn lichaam wil verlaten. Dit is dus wat ik al zo'n lange tijd probeer weg te drukken. Ik besef dat ik vlucht voor mijn gevoel.
Het voelt intens.
Als ik dieper voel, voel ik eenzaamheid.
Ja, eenzaamheid.
Alsof mijn lichaam in brand staat.
Elektrisch geladen.
Diepe, diepe pijn wordt voelbaar.
Ik voel me in de steek gelaten.
Ik voel dat ik er alleen voor sta.
Ik voel dat ik word weggekeken.
Ik voel dat ik er niet mag zijn.
Ik voel dat ik compleet op mijzelf ben aangewezen.
Veel te jong.
Zoveel pijn.
Terwijl ik dit waarneem, weet ik dat deze pijn niet van nu is. Het is van eerder. Veel eerder. Pijn die teruggaat naar een diep jeugdtrauma. Ik zie dit deel in mij van een afstand, ik erken het en ik voel dapper de pijn. Tranen stromen over mijn wangen. Ik laat de tranen stromen en voel dieper. Nog dieper.
Ik voel me naakt.
Ik voel me afgepeld.
Ik voel me onzichtbaar.
Ik voel me steeds verder naar beneden zakken.
Wat fijn dat ik ongezien kan voelen.
De pijn die me is overkomen.
De pijn van toen.
De pijn die er eindelijk kan zijn.
Het klinkt een beetje vaag, maar in gedachte omarm ik het deel in mijzelf dat pijn heeft. Ik keer mijn hoofd naar de pijn toe. Ik kan het zien. Ik zie mijn pijn. Ik ga ernaartoe. Ik leer mezelf in liefde te doorvoelen. Nu, op dit moment. Het werkt. Ik kan zijn in de stilte. Met mijn gevoel in het hier en nu, laat ik zijn wat is.
Het is goed, het is oké.
Overdenking
- Wat maakt dit verhaal in jou los?
- Is er bij jou ook nog pijn dat gezien wil worden?
- Waar zit jou verdriet? Waar voel je het?
- Wat heb je nodig om het verdriet er te laten zijn?
- Wat heb je nodig om het verdriet te doorvoelen?
Als de pijn blijft
Een gevoel te groot om te negeren
Bracht stilstand met zich mee
Niet wetende wat te doen
om het tij te keren
Totdat de rust een waarneming wordt
waarin de pijn kan worden erkend
Diepe dalen worden gevoeld
De pijn wordt doorleefd
Interne liefde begint te stromen
Zo wordt een oud stukje nieuw
Het deel is geheeld
De weg is weer vrij
Berbera Broekhuijse, 21 mei 2026